“เจ้าลิง” ซึ่งขับแท็กซี่อยู่ในไชนาทาวน์ นิวยอร์ก กลับไปเยี่ยมญาติในถิ่นฐานชาวจีนโพ้นทะเลที่กวางตุ้ง หลังจากห่างบ้านเกิดไปสิบหกปี บนเรือระหว่างเดินทางกลับ เขาได้รู้จักหญิงร่วมถิ่นที่ใช้ชีวิตพลัดถิ่นเช่นกัน และกำลังจะไปแต่งงานไกลถึงอเมริกา ในการกลับบ้านช่วงสั้น ๆ สำเนียงบ้านเกิด เครือญาติ บ้านเก่า และความรักที่ไม่อาจเป็นจริงถักทอเข้าด้วยกัน สะท้อนตำแหน่งของคนไกลบ้านในต่างแดนที่ติดอยู่ระหว่าง “บ้าน” กับ “แดนไกล” ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นผลงานปิดท้าย “ไตรภาคผู้อพยพ” ของจาง หว่านถิง และหลัว ฉี่รุ่ย นำแสดงโดยหง จินเป่า และจาง อ้ายเจีย เป็นภาพยนตร์ภาษาจีนคลาสสิกที่สืบทอดมาว่าด้วยถิ่นฐานชาวจีนโพ้นทะเลและการพลัดถิ่น ภาพยนตร์ได้รับรางวัลดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจากรางวัลภาพยนตร์ฮ่องกงครั้งที่ 9 และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง 7 สาขา ซึ่งรวมถึงภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ผู้กำกับยอดเยี่ยม บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
“เจ้าลิง” กลับมาจากนิวยอร์กพร้อมสร้อยทองที่ยืมมาคล้องคอ อยากพิสูจน์ว่าตัวเองอยู่ดีมีสุข และยิ่งกลัวว่าคนอื่นจะคิดว่าเขาลืมบ้านเกิด ลืมรากเหง้า จังหวะหยุดเล็ก ๆ เหล่านั้นโดดเด่นเป็นพิเศษเสมอ: ก่อนพูด เขาจะมองคนอื่นก่อน เวลายิ้ม จะเผยความหวั่นใจออกมานิดหนึ่ง เมื่อกลับมาดูอีกครั้งหลังโตขึ้น จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าสร้อยทองที่ยืมมาเส้นนั้น ที่จริงก็ไม่ได้หนักขนาดนั้น สิ่งที่กดทับจนคนยืดตัวตรงไม่ได้จริง ๆ คือการที่คนคนหนึ่งอยากใช้ชีวิตให้เป็นอย่างที่คนอื่นเชื่ออยู่เสมอ
