จิตใจที่รู้สึกว่างเปล่าไร้ความหมายจะเยียวยาได้อย่างไร? คำแนะนำของแดเนียลส์คือให้มอง “ตัวฉันที่นี่และตอนนี้” เป็นสมมติฐานของอนาคต มองตัวฉันในปัจจุบันเป็นตัวตนที่เป็นไปได้ของ “ตัวฉันนับไม่ถ้วน” ที่จะมีอยู่ในอนาคต และยอมรับตัวเองในปัจจุบันด้วยวิธีนั้น เอเวอลีน ผู้ซึ่งอาจได้เป็นทั้งนักร้อง เชฟ นักแสดง ยอดฝีมือกังฟู และอื่น ๆ เชื่อมมัลติเวิร์สเหล่านั้นเข้ากับปัจจุบันด้วยการกระโดดข้าม แทนที่จะเสียใจกับสิ่งที่ตนพลาดไป และตระหนักว่า “ตัวฉันที่นี่และตอนนี้” ก็มีพลังที่จะกำหนดชีวิตในอนาคตเช่นกัน เหตุที่เราขังตัวเองไว้ในคุกแห่งความว่างเปล่าไร้ความหมาย ก็เพราะเรานิยามชีวิตปัจจุบันว่าเป็นโลกเพียงใบเดียวที่ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อโลกของ “นิ้วไส้กรอก” และ “เปียโนที่เล่นด้วยนิ้วเท้า” มีอยู่ให้เห็น แล้วจะมีโลกใดที่เป็นไปไม่ได้? ทุกสิ่งล้วนเป็นไปได้ ขอเพียงยอมรับว่าหน่ออ่อนของโลกนับไม่ถ้วนเหล่านั้นมีอยู่ในใจตนเอง แม้คำสอนนั้นจะเป็นเท็จ ก็ยังเป็นภาพยนตร์ที่ทำให้อยากหลับตาแน่นแล้วยอมถูกหลอก นั่นคือ “ซือเจ๊ทะลุมัลติเวิร์ส”