ผลงานเรื่องนี้สร้างกระแสตอบรับอย่างมหาศาลหลังฉายในสาย ACID ของเทศกาลภาพยนตร์กาน ผู้กำกับชาวอิหร่านที่ลี้ภัยได้ติดต่อกับช่างภาพที่พำนักอยู่ในฉนวนกาซาตั้งแต่สงครามวันที่ 7 ตุลาคม ภาพยนตร์ใช้รูปแบบที่ผสานการสนทนาผ่านวิดีโอคอลตลอดระยะเวลาหนึ่งปีตั้งแต่เดือนเมษายน 2024 เข้ากับความเรียงภาพถ่าย โดยสื่อบางรูปแบบในภาพยนตร์สะท้อนการสื่อสารด้วยความร้อนรนและสภาพการณ์อันย่ำแย่ ทั้งสองคนซึ่งเผชิญสถานการณ์คล้ายสงครามมาตั้งแต่เด็กยังคงพบกันต่อไป โดยแต่ละครั้งเป็นดั่งปาฏิหาริย์ที่ไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดลงเมื่อใด ความหวังของ Hassona ผู้ทนใช้ชีวิตที่แทบไม่ต่างจากภาวะอดอยาก คือสันติภาพและการได้ชีวิตประจำวันกลับคืนมา เสียงทอดถอนใจของ Farsi และรอยยิ้มของ Hassona ทำให้ยังมีความหวังอยู่บ้าง แต่หลังชมภาพยนตร์จบ เรากลับไม่อาจทำใจเอ่ยถ้อยคำที่ว่า “ชีวิตต้องดำเนินต่อไป” ได้ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังการโทรเชิญไปร่วมเทศกาลภาพยนตร์สร้างบาดแผลให้จิตวิญญาณ ความเศร้าของผู้หลงทางระหว่าง “ความเชื่อว่าสิ่งนี้ก็จะผ่านพ้นไปเช่นกัน และคำสัญญาว่าสักวันจะได้พบกัน” ยังคงวนเวียนอยู่