“ครอบครัวที่มีความสุขล้วนคล้ายคลึงกัน แต่ครอบครัวที่ไม่มีความสุขต่างก็ไม่มีความสุขด้วยเหตุผลของตนเอง” หากยืมประโยคเปิดเรื่องอันโด่งดังจากนวนิยาย “อันนา คาเรนินา” ของตอลสตอยมาใช้ ความทุกข์ดูคล้ายคลึงกัน แต่ไม่มีสักแบบที่เหมือนกันเลย เพราะขณะที่ความสุขคือภาวะที่ชิ้นส่วนปริศนาทุกชิ้นได้รับการเติมเต็มอย่างสมบูรณ์ ความทุกข์กลับไม่อาจรู้ได้ว่าชิ้นส่วนใดหายไป “Seven O’Clock Breakfast Club for the Brokenhearted” ซึ่งสร้างจากนวนิยายของแพ็กยองอก คือเรื่องราวของการตามหาชิ้นส่วนปริศนาแห่งการสูญเสียและความขาดพร่องนี้ ตามชื่อเรื่อง มีกลุ่มที่ผู้ผ่านความเจ็บปวดจากการเลิกรามารวมตัวกันกินอาหารเช้าตอน 7 โมง และดูหนังเกี่ยวกับการเลิกราด้วยกัน พวกเขาแลกเปลี่ยนของที่ระลึกจากความรักที่จบลงและแบ่งปันเรื่องราวของแต่ละคน ซากัง (ซูจี) พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินที่เลิกรากับคนรัก และจีฮุน (อีจินอุก) วิทยากรที่ปรึกษา ก็ได้มาเข้าร่วมด้วย ภาพยนตร์ถ่ายทอดช่วงเวลาของผู้ที่ยังไม่อาจปล่อยวางได้อย่างแท้จริงหลังเลิกรา โดยย้อนทบทวนเรื่องราวของพวกเขาจากหลายมุมมองเพื่อเปิดช่องทางแห่งความเข้าอกเข้าใจ สิ่งที่เติมความพิเศษให้เรื่องราวอันเป็นสากลและตัวละครที่คุ้นเคยคือการแสดงอันมีชีวิตชีวาของเหล่านักแสดง อีกทั้งการกำกับอันละเอียดอ่อนของผู้กำกับอิมซอนแอ ซึ่งมุ่งสังเกตสถานการณ์และแรงกระเพื่อมทางอารมณ์ของตัวละครมากกว่าอธิบายเรื่องราว ยังเติมชีวิตให้เรื่องราวของผู้อื่นด้วย เมื่อสิ่งที่ยังไม่อาจกลายเป็นอดีตเอ่ยกับปัจจุบันไม่หยุด เราควรทำอย่างไร หนังมีพลังที่ทำให้เราร่วมกันขบคิดว่าจะเผชิญหน้ากับร่องรอยของสิ่งที่เหลืออยู่หลังความรักอย่างไร แทนการปลอบโยนอย่างเป็นกลไก
