ช่วงต้นทศวรรษ 1980 Barbara Hammer พกกล้องเดินทางไปยังสถานที่ฉายภาพยนตร์ต่าง ๆ และหันเลนส์ไปยังผู้ชมด้านล่างเวที เขาตั้งคำถามกับผู้ชมอย่างขี้เล่น เก็บบันทึกรายละเอียดอันละเอียดอ่อนของการครุ่นคิด อารมณ์ขัน กระทั่งการยั่วยวนและการเกี้ยวพาราสีของผู้ชมอย่างพิถีพิถัน เปิดให้อารมณ์ความรู้สึกหลากหลายของการจ้องมองและการถูกจ้องมองปะทะและก่อเกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้ ภาพยนตร์เรื่องนี้นำเสนอด้วยบรรยากาศใกล้ชิด ไม่เพียงเป็นเอกสารประวัติศาสตร์อันล้ำค่า แต่ยังคล้ายภาพเหมือนตนเองของกลุ่มคนที่เปี่ยมด้วยความยินดี ทิ้งภาพแห่งยุคสมัยอันล้ำค่าไว้ให้ชุมชนเลสเบี้ยนข้ามชาติที่ถูกมองข้ามมาเนิ่นนาน และเป็นประจักษ์พยานถึงอิทธิพลอันยืนยงของ Hammer ในฐานะสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมเลสเบี้ยน
Hammer เคยกล่าวว่า “ฉันหวังว่าทุกคนจะได้ส่งเสียงเพื่อตัวเอง ฉันอยากนำเสนอความหลากหลายของผู้ชมผู้หญิง ทั้งความเจนโลก ความสามารถ ความคิดรอบคอบ และจิตวิญญาณที่รักสนุก ฉันหวังว่าพวกเขาจะสร้างภาพยนตร์ของตัวเอง ในยุคที่พรมแดนของชาติและลัทธิคลั่งภูมิศาสตร์ทวีความรุนแรงขึ้น ฉันเห็นภาพผู้หญิงก้าวข้ามพรมแดนและวัฒนธรรม ขณะเดียวกันพวกเขาก็ส่งเสียงให้กับความแตกต่างทางวัฒนธรรมด้วย”
Ⓞ ได้รับความอนุเคราะห์จากกองมรดก Barbara Hammer นิวยอร์ก และ Electronic Arts Intermix (EAI) นิวยอร์ก
