เอลิซาเบธหลงใหลบันทึกประจำวันของ Flora Tristan นักเขียนสังคมนิยมชาวฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 19 และผู้บุกเบิกสตรีนิยมยุคแรกอย่างลึกซึ้ง จึงตัดสินใจทิ้งสามีและลูก ออกเดินทางไปลียงตามลำพัง เธอตระเวนไปตามถนนและตรอกซอกซอยของลียง ตามรอยเท้าของ Tristan พยายามเข้าใกล้ความคิดของผู้ล่วงลับเมื่อครั้งยังมีชีวิตผ่านเสียงฝีเท้าจากการเดินเรื่อยเปื่อยของตนเอง เมื่อเธอปฏิเสธที่จะ “มอง” ประวัติศาสตร์ด้วยวิธีที่ตรงไปตรงมาที่สุด พื้นที่เมืองก็ค่อย ๆ แผ่ขยายใต้ฝ่าเท้าของเธอจนกลายเป็นห้องสะท้อนเสียงขนาดใหญ่ กาลเวลาและพื้นที่ที่ซ้อนทับกันมาบรรจบ ณ ที่นี้ ก่อให้เกิดการสั่นพ้องของเสียงที่ไม่เคยจินตนาการถึง
ผู้ที่ถูกลืมจะได้รับการจดจำอย่างไร? ประวัติศาสตร์ที่ผ่านพ้นจะสะท้อนก้องในกาลเวลาและพื้นที่ของผู้ที่ยังมีชีวิตอย่างไร? ประสบการณ์ชีวิตของผู้ล่วงลับจะจุดพลังขับเคลื่อนทางการเมืองบางอย่างขึ้นในปัจจุบันได้หรือไม่? ภาพยนตร์เรื่องยาวแนวเรื่องแต่งเรื่องแรกของ Claudia von Alemann ตั้งคำถามต่อ “ประวัติศาสตร์” ทีละชั้นอย่างต่อเนื่องผ่านการเดินเรื่อยเปื่อยของหญิงคนหนึ่ง ใช้การเคลื่อนไหวของร่างกายสัมผัสข้อจำกัดและศักยภาพของการเขียนประวัติศาสตร์ด้วยตนเอง ทั้งยังเป็นความพยายามอันถอนรากถอนโคนที่จะสำรวจประวัติศาสตร์ผู้หญิงด้วยแนวทางสตรีนิยม
