ผู้กำกับจางจูฮี ผู้เคยใฝ่ฝันจะเป็นผู้กำกับภาพยนตร์สมัยเรียน เริ่มทำงานที่ศูนย์การดำรงชีวิตอิสระของคนพิการหลังจากฟื้นตัวจากโรคลูคีเมีย ที่นั่นเธอได้รู้จักกับผู้กำกับสารคดีพูซองพิล ซอนชอลกยู คนพิการที่อยู่ในภาวะติดเตียง และอินซุก สมาชิกครอบครัวผู้สูญเสียจากเหตุเรือเซวอล มุมมองและโลกภายในของผู้กำกับจาง ผู้เคยใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวจากความทรงจำวัยเด็กที่ต้องทนกับความรุนแรงในครอบครัวและการต่อสู้กับโรคภัยมาอย่างยาวนาน เริ่มขยายออกทีละน้อยเมื่อได้พบกับพวกเขา ภาพยนตร์ที่ดำเนินเรื่องด้วยเสียงของผู้กำกับจางเรื่องนี้ โดยพื้นฐานแล้วเป็นการเดินทางส่วนตัวของเธอที่ติดตามบุคคลหลักทั้งสาม แต่ภาพยนตร์ไม่ได้หยุดอยู่เพียงเท่านั้น ยังถ่ายทอดความเป็นจริงในส่วนต่าง ๆ ของสังคมเกาหลีอย่างจริงใจ ทั้งสิทธิในการเดินทางของคนพิการ การค้นหาความจริงเกี่ยวกับความล่าช้าในการช่วยเหลือผู้ประสบเหตุเรือเซวอล การลุกฮือวันที่ 3 เมษายนที่เชจู และปัญหาแรงงานนอกระบบการจ้างงานประจำ กล่าวได้ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นทั้งบทความส่วนตัวอันลึกซึ้งของจางจูฮีที่บันทึกการเดินทางเติบโตของบุคคลหนึ่ง และจดหมายแห่งมิตรภาพและความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันที่ผู้กำกับทั้งสามร่วมกันส่งถึง “จูฮี” ทุกคนบนโลก
