เกสต์เฮาส์ในหลัวมู่ เมืองเล็ก ๆ ที่เดินเพียง 30 นาทีก็เที่ยวได้ทั่ว ไป๋มาที่นี่พร้อมไปรษณียบัตรใบหนึ่งที่ได้รับเมื่อสามปีก่อนจากหวัง แฟนหนุ่มที่เลิกรากันไปนานแล้ว ขณะเดินเล่นในเมืองพร้อมไปรษณียบัตรที่เขียนข้อความไม่รู้ความหมายว่า “Gloaming in Luomu” ไป๋ก็ค้นพบร่องรอยของหวังตามที่ต่าง ๆ เมื่อผู้คนหลากหลายปรากฏตัวในชีวิตประจำวันของไป๋ ทั้งหลิว เจ้าของเกสต์เฮาส์ที่ถือแก้วไวน์ไปไหนมาไหนตลอดเวลา หวง แฟนหนุ่มของเขา เสี่ยวเผิง เพื่อนร่วมวงเหล้าของหลิว ตลอดจนแขกที่มาพักในเกสต์เฮาส์และชาวเมือง แผนของไป๋ที่จะมาพักเงียบ ๆ สักไม่กี่วันแล้วจากไปจึงวุ่นวายขึ้นเล็กน้อย “Gloaming in Luomu” เป็นภาพยนตร์เรื่องที่สามที่ผู้กำกับจางลวี่สร้างหลังกลับไปจีนอีกครั้ง หลังจากทำงานโดยมีเกาหลีเป็นฐานอยู่ช่วงหนึ่ง และอบอุ่น อีกทั้งมีอารมณ์ขันเป็นครั้งคราวเช่นเดียวกับผลงานก่อน ๆ ของเขา บทสนทนาที่ตัวละครโต้ตอบกันราวกับโยนคำพูดออกมาทีละนิดนั้น บ้างก็เป็นเรื่องเล็กน้อย บางครั้งก็เผยบาดแผลลึก แต่ยังคงจริงใจและอบอุ่นเสมอ ขณะที่ตัวละครซึ่งต่างมีข้อบกพร่องของตนเองก็มีเสน่ห์อย่างประหลาด กล้องของจางลวี่ที่เคยวางตัวเป็นนักเดินเล่นในเมือง ใน “Gloaming in Luomu” กลับเดินตามไป๋ไปตามทางแคบ ๆ ของเมือง ก่อนหยุดแพนกล้อง 360 องศา เก็บภาพภูเขาน้อยใหญ่ที่โอบล้อมเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ และแสงสนธยาที่ทอดลงบนภูเขาเหล่านั้น ฉากที่ตัวละครเต้นกันตามใจชอบไปกับ “อารีรัง” ที่เรียบเรียงในจังหวะเทคโน คืออารมณ์ขันอันอบอุ่นและการปลอบประโลมที่จังหวะผิดคาดในภาพยนตร์ของจางลวี่ถ่ายทอดออกมา
