นี่คือภาพยนตร์สารคดีขนาดยาวเรื่องแรกที่กำกับโดยคิมดงโฮ อดีตผู้อำนวยการบริหารเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติปูซาน และเป็นภาพทิวทัศน์ที่เขาในวัยเกษียณจากราชการบันทึกสภาพปัจจุบันของโรงภาพยนตร์และภาพยนตร์ผ่านสายตาของคนทำหนัง ท่ามกลางระบบนิเวศภาพยนตร์ที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วหลังการระบาดใหญ่ ผู้กำกับถือกล้องด้วยตนเองออกจาริกไปตามโรงภาพยนตร์และเทศกาลภาพยนตร์ในหลายประเทศของเอเชีย ทั้งเกาหลี ญี่ปุ่น ไต้หวัน และอินโดนีเซีย และรับฟังความทรงจำเกี่ยวกับโรงภาพยนตร์และภาพยนตร์ ตลอดจนความกังวลในปัจจุบันจากคนทำหนังหลายคนที่พบระหว่างทาง คนทำหนังคนสำคัญทั้งในและต่างประเทศ เช่น อีชางดง พัคชานอุค พง จุน-โฮ ฮิโรกาซุ โคเรเอดะ ไฉ้หมิงเลี่ยง และ Garin Nugroho ต่างยินดีบอกเล่าความคิดและความกังวลของตนเกี่ยวกับภาพยนตร์และโรงภาพยนตร์ต่อหน้ากล้องของเขาเช่นกัน การเดินทางที่เริ่มต้นเพื่อสำรวจสภาพปัจจุบันของโรงภาพยนตร์ค่อย ๆ กลายเป็นบันทึกทางอารมณ์เกี่ยวกับภาพยนตร์ และท้ายที่สุดก็มอบโอกาสอันล้ำค่าให้ใคร่ครวญถึงแก่นแท้ของโรงภาพยนตร์และความยั่งยืนของภาพยนตร์ นี่คือจดหมายรักอันเงียบงันและจริงใจจากคนทำหนังสูงวัยผู้หนึ่งที่ยังคงรักโรงภาพยนตร์และภาพยนตร์
