คนทำหนังหญิงสามคนถ่ายทอดคำให้การของผู้รอดชีวิตจากความรุนแรงทางเพศขึ้นใหม่ ผ่านการผสมผสานอย่างดิบ ๆ ระหว่างแอนิเมชันสต็อปโมชัน การแสดงผ่านร่างกาย และการซ้อมในสารคดี พวกเธอเพียรค้นหาภาษาภาพที่สามารถบอกเล่าความเจ็บปวดที่ไม่อาจเอ่ยออกมา โดยดูแลให้แน่ใจว่าจะไม่สร้างบาดแผลซ้ำให้แก่ผู้รอดชีวิต และจะไม่ทำให้ความเจ็บปวดกลายเป็นความงามอย่างฉาบฉวย ด้วยการเผชิญหน้ากับความด้านชาต่อความรุนแรงของศิลปะร่วมสมัย พวกเธอจึงทวงคืนความจริงแท้ทางอารมณ์ ขณะที่กระบวนการสร้างสรรค์ค่อย ๆ คลี่คลาย ความผูกพันฉันพี่น้องที่เปราะบางแต่เหนียวแน่นก็ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเธอ สายสัมพันธ์นี้เองที่ทำให้พวกเธอสามารถแบ่งปันความเจ็บปวดจากความรุนแรงที่แต่ละคนเคยประสบกับตัวได้อย่างเปิดใจ พวกเธอร่วมแรงเคียงข้างกัน พยายามเปลี่ยนบาดแผลให้เป็นการกระทำร่วมกันที่รวมการต่อต้าน การจดจำ การยืนหยัดเคียงข้าง และความหวังไว้เป็นหนึ่งเดียว