โดกยอง (Gi Doyeong) นักวิจารณ์ภาพยนตร์ เพิ่งทราบข่าวการเสียชีวิตของเพื่อนเก่าหลังจากเวลาผ่านไปแล้ว ประจวบกับเป็นเวลาไม่นานหลังจากโรงภาพยนตร์เก่าแห่งหนึ่งในจังหวัดคังวอนถูกรื้อถอน เหตุการณ์ทั้งสองนี้ให้ความรู้สึกไม่ต่างกันอย่างไรไม่รู้ ระหว่างที่เดินทางไปทำงานในฐานะนักวิจารณ์ตามที่ต่าง ๆ โดกยองก็สืบหาภาพยนตร์สั้นของเพื่อนผู้ล่วงลับ และไปเยือนโรงภาพยนตร์กับพื้นที่ฉายที่ภาพยนตร์เรื่องนั้นน่าจะเคยจัดฉาย “Things I Left at the Theater” เป็นผลงานใหม่ที่ไว้ใจได้ของ Park Kun-young ผู้ถ่ายทอดความสูญเสียอันใหญ่หลวงและช่วงเวลาหลังจากนั้นอย่างจริงจังและใคร่ครวญมาโดยตลอด ภาพยนตร์ในฐานะวัตถุและคุณค่าที่สูญหายและหมดอายุ โรงภาพยนตร์ในฐานะสถานที่และความทรงจำ เวลาที่ถูกจารึกและซึมซับอยู่ในนั้นโดยไม่รู้ตัว ความเคารพอย่างลึกซึ้งและความอาลัยอย่างเข้มข้นต่อประวัติศาสตร์ที่ไร้รูปธรรมนั้นขับเคลื่อนโดกยอง และทำให้ภาพยนตร์เดินหน้าต่อไป ด้วยวิธีที่เป็นไปได้เพราะเป็นภาพยนตร์ ไม่ใช่สิ่งอื่นใด ผลงานเรื่องนี้เรียกขานตัวตนที่หายไปให้กลับมายังที่แห่งนี้