ชุนฮี ผู้ถ่ายวิดีโองานแต่งงาน ใฝ่ฝันจะเป็นนักเขียนบทภาพยนตร์ วันหนึ่ง ชอลซูที่อยู่ระหว่างลาพักครั้งสุดท้ายก่อนปลดประจำการก็บุกมาที่บ้านของเธอ แล้วถามว่าคนรักของเขาอยู่ที่ไหนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย การอยู่ร่วมชายคากันช่วงสั้น ๆ ของชายหญิงที่แตกต่างกันทุกด้านจึงเริ่มต้นขึ้น แต่ทั้งสองก็มีสิ่งที่เหมือนกันอยู่ด้วย ชุนฮีและชอลซูต่างเป็นผู้ล้มเหลวในความรัก ทั้งคู่เริ่มเขียนบทภาพยนตร์ร่วมกัน โดยใส่ความปรารถนาถึงรักที่ไม่สมหวังของตนลงไป การที่ “Art Museum by the Zoo” ยังคงได้รับการกล่าวถึงในฐานะผลงานตัวแทนของภาพยนตร์เมโลดราม่าเกาหลีนั้น ชวนให้รู้สึกย้อนแย้ง เพราะมีที่มาจากความธรรมดาในชีวิตประจำวันที่ภาพยนตร์ยึดมั่นไว้ หนังพิสูจน์ให้เห็นอย่างหาได้ยากว่า โลกทั้งใบสามารถถูกย้อมด้วยความรักได้ แม้ปราศจากกลวิธีสร้างเรื่องราวแบบปรุงแต่ง การแสดงเกินจริง หรืออารมณ์บีบคั้นน้ำตา เหนือสิ่งอื่นใด คงไม่อาจกล่าวถึงความสำเร็จของภาพยนตร์เรื่องนี้ได้โดยไม่พูดถึงใบหน้าที่เบ่งบานอย่างกระจ่างใสและการแสดงอย่างไม่ปรุงแต่งของชิมอึนฮาในบทชุนฮี นี่คือภาพยนตร์ขนาดยาวเรื่องแรกของผู้กำกับอีจองฮยาง ผู้สร้างปรากฏการณ์ “คุณยายผม...ดีที่สุดในโลก” (2002) ในโรงภาพยนตร์ด้วยเรื่องราวของยายกับหลานชายในอีกสี่ปีต่อมา
