“ปีนี้ครบรอบ 50 ปีที่หนังออกฉาย เรื่องจริง ชนกลุ่มน้อยทางสังคม โศกนาฏกรรม และการวิพากษ์สื่ออย่างเจ็บแสบ จึงเป็นหนังที่ในเวลานั้นไม่อาจดูได้ในประเทศ แต่กลับมีเหตุผลมากมายเหลือเกินที่ต้องดู เหนือสิ่งอื่นใดคืออัล ปาชิโน” — นักข่าว ซน ซอกฮี
หนึ่งในผลงานสำคัญแห่งทศวรรษ 1970 ของซิดนีย์ ลูเม็ต ที่นำเหตุปล้นธนาคารซึ่งเกิดขึ้นจริงในนิวยอร์กเมื่อปี 1972 มาสร้างเป็นภาพยนตร์ เมื่อโจรซันนี (อัล ปาชิโน) และแซล (จอห์น คาซาล) พบว่าในธนาคารมีเงินเพียง 1,100 ดอลลาร์ พวกเขาจึงจับพนักงานเป็นตัวประกันและเผชิญหน้ากับตำรวจ การกำกับอันสมจริงและดึงดูดใจของลูเม็ตกับการตัดต่ออันประณีต ตอกย้ำท่าทีแบบแอนติฮีโร่ของอัล ปาชิโน และขับเน้นการแสดงอันเร่าร้อน มืดหม่น และค่อย ๆ พังทลายด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้ให้โดดเด่นยิ่งขึ้น “ด็อก เดย์ อาฟเตอร์นูน” ถ่ายทอดความปั่นป่วนแห่งทศวรรษ 1970 ซึ่งความพ่ายแพ้ในสงครามเวียดนาม การปรับตัวไม่ได้ของทหารผ่านศึก คดีวอเตอร์เกต พฤติกรรมอันบ้าคลั่งของสื่อ สิทธิมนุษยชนของเกย์ และสตรีนิยม ทำให้สังคมอเมริกันร้อนระอุ ผ่านพื้นที่อันจำกัด ทั้งยังเป็นบันทึกเลือด เหงื่อ และน้ำตาของอัล ปาชิโน ที่ไม่อาจตัดสินได้ง่าย ๆ ว่าเป็นนักอุดมคติ อาชญากรบ้าบิ่น คนช่างฝันโรแมนติก หรือคนที่ปรับตัวเข้ากับสังคมไม่ได้และใช้ความรุนแรง
