เสี่ยวหลี่ยิ้มเพียงสองครั้งในภาพยนตร์ ครั้งที่ไปคาราโอเกะกับลี่ลี่ และครั้งที่ลี่ลี่กลับมา หลังจากที่เธอคิดว่าลี่ลี่จากไปทิ้งเธอไว้คนเดียว เสี่ยวหลี่ เด็กสาวที่ไม่แสดงอารมณ์ อาศัยอยู่กับพ่อที่ติดสุราและใช้ความรุนแรงในครอบครัวเป็นประจำ แม่ที่เป็นช่างทำผมซึ่งโหดร้ายกับเสี่ยวหลี่เพียงคนเดียวเป็นพิเศษ และน้องที่ผูกขาดความรักจากแม่ เสี่ยวหลี่อาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กบนสุดซึ่งต้องขึ้นบันไดสูงจึงจะไปถึง แม้พ่อจะทุบทำลายข้าวของและทำร้ายแม่ เธอก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งคุดคู้อยู่ในตู้เสื้อผ้าซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวเพียงแห่งเดียวของเธอและฝันร้าย วันหนึ่ง เมื่อได้พบกับลี่ลี่ นักเรียนที่ย้ายมาจากอเมริกา เสี่ยวหลี่ก็เริ่มฝันถึงการออกนอกกรอบ “Girl” ซึ่งมีฉากหลังเป็นปี 1988 มีพลังพาเรากลับไปยังยุคนั้นได้ด้วยเพียงโทนสีของภาพที่สื่ออารมณ์และการจัดองค์ประกอบฉากอย่างรัดกุม แม่ของเสี่ยวหลี่ซึ่งปรากฏในเครดิตท้ายเรื่องเพียงว่า “ผู้หญิง” ไม่อาจหลุดพ้นจากบาดแผลในอดีตที่ประกอบสร้างปัจจุบันของเธอ และบาดแผลเหล่านั้นก็ถูกส่งต่อมายังเสี่ยวหลี่ทั้งหมด ก่อให้เกิดบาดแผลอีกแห่ง “Girl” ค่อย ๆ สั่งสมอารมณ์อันเข้มข้นของตัวละครและการปะทะกันของอารมณ์เหล่านั้น สร้างเป็นเรื่องเล่าที่มีความหนาแน่น และเรื่องเล่านี้ยิ่งมีพลังขึ้นด้วยการแสดงที่เก็บรายละเอียดของนักแสดงและกล้องที่เจาะลึกเข้าไปในพื้นที่คับแคบอย่างไม่ลดละ ผู้กำกับซูฉี ซึ่งเขียนบทและกำกับ “Girl” พิสูจน์ตัวตนด้วยฝีมือการกำกับอันงดงาม และประกาศการถือกำเนิดของผู้กำกับหน้าใหม่ที่เราควรจับตามองได้สำเร็จ
